De voormalige Groninger Buitenschool uit 1953 is een bijzonder voorbeeld van het zogeheten Groningse scholentype, een vooruitstrevende stroming in de schoolarchitectuur uit de wederopbouwperiode. Onder leiding van stadsarchitect Jaap Wilhelm ontstond een nieuwe visie op onderwijsgebouwen, waarin het kind centraal stond.

In plaats van traditionele, gesloten schoolgebouwen werd gekozen voor een open en lichte opzet, met veel aandacht voor daglicht, frisse lucht en een sterke verbinding met de buitenruimte. De schaal van het gebouw en de indeling sluiten aan bij de belevingswereld van kinderen, wat destijds vernieuwend was en nog altijd bijzonder aanvoelt.

Leerlingen op de Buitenschool kregen zoveel mogelijk les in de gezonde buitenlucht. Kenmerkend voor deze locatie zijn de op de omliggende gronden aangelegde leskuilen, moestuinen en het amfitheater welke door slingerpaden met elkaar verbonden waren.

Het Groningse scholentype is een belangrijke ontwikkeling in de naoorlogse architectuur. De Buitenschool in Glimmen is een bijzonder goed bewaard gebleven, waardevol en herkenbaar voorbeeld, en is zowel cultuurhistorisch als architectonisch van grote betekenis.